All posts by stpapadakis

ICT teacher, Phd, Med Marathoner (2.40)

Η τεραστια κοινωνικη σημασια των βλακων στον συγχρονο βιο


H βλακεία, ως αντίθετο της ευφυΐας, χαρακτηρίζει ιδιαίτερα ορισμένους τύπους και ομάδες ανθρώπων που βλέπουν την εξουσία σαν πηγή εξυπηρέτησης ιδιοτελών συμφερόντων και πελατειακών διασυνδέσεων. Έτσι οι «βλάκες», εν αντιθέσει προς τους ευφυείς, επιδιώκουν, συνήθως με ανέντιμα, αθέμιτα ή και παράνομα μέσα, να εξυπηρετήσουν ιδιοτελή συμφέροντα εις βάρος του κοινού αγαθού. Το πρόβλημα τους ομως είναι ότι δεν διαθέτουν την διανοητική ικανότητα να διακρίνουν τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις των ενεργειών τους στην κοινωνία και στον ίδιο τους τον εαυτό. Ο κύριος στόχος της μελέτης, η οποία διατρέχεται από ένα πολύ ιδιάζον χιούμορ, είναι να αναδείξει ουσιώδεις διαστάσεις και όψεις της παθογένειας της νεοελληνικής κοινωνίας, οι οποίες φαίνεται να είναι διαχρονικές και οπωσδήποτε σύγχρονες.

Ο κοινωνιολόγος Ευάγγελος Λεμπέσης διετέλεσε πολιτικός σχολιαστής, αρθρογράφος, καθηγητής Παντείου, αρχισυντάκτης πολλών εντύπων, διευθυντής ραδιοφωνικού σταθμού Αθηνών και πολλά άλλα, από το 1930 μέχρι το 1956 περίπου.  Γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1906 και σπούδασε στη Γερμανία. Το δοκίμιο αυτό, που γράφτηκε στην αρχική του μορφή στην καθαρεύουσα το 1941, δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 1941 στο νομικό περιοδικό «Εφημερίς των Ελλήνων Νομικών» και αναδημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο του 1976 στο νομικό περιοδικό «Διοικητική Δικαιοσύνη», αποτελεί μια κοινωνική κριτική εναντίον της διαφθοράς και της αναξιοκρατίας, και σήμερα κυκλοφορεί τόσο σε έντυπη όσο και σε ηλεκτρονική μορφή. 

ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΤΩΝ ΒΛΑΚΩΝ

Οι βλάκες ταξινομούνται σε δύο κύριες μεγάλες ομάδες, τελείως αντίθετες μεταξύ τους, και ακόμη άλλες τρείς παραλλαγές. Η πρώτη ομάδα βρίσκεται στις κατώτερες κοινωνικές βαθμίδες, κατέχει τις υποδεέστερες κοινωνικές θέσεις και αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης. Το ενδιαφέρον εστιάζεται κυρίως στη δεύτερη ομάδα, οι βλάκες της οποίας  κατέχουν σπουδαίες θέσεις στην κοινωνία. Με βάση την αρχή της ελαχίστης προσπαθείας, συνασπίζονται για να αντιμετωπίσουν μια ισχυρότερη δύναμη στο πρόσωπο των ολίγων ή του ενός, και οργανώνονται σε ομάδες, οι οποίες στην κοινωνιολογία ονομάζονται «κλίκες».

Αυτός ο τύπος ανθρώπου έχει μία μανία, να ανήκει σε οργανώσεις, πάσης φύσεως και όσο το δυνατό περισσότερες. Αυτό εξηγείται πρώτα πρώτα από την έλλειψη ατομικότητας, η οποία συνεπάγεται μία μεγάλη ευκολία αγελοποίησης. Εκτός τούτου, διακατέχεται συνεχώς από φόβο και πανικό μήπως περιέλθει σε οποιοδήποτε «περιθώριο». Αποτέλεσμα: Δημιουργείταιαυτόματη συρροή βλακών σε πάσης φύσεως οργανώσεις. Και εάν μεν οι οργανώσεις αυτές είναι συμφεροντολογικές, διατηρούν τουλάχιστον την σοβαρότητα των συμφερόντων τους. Εάν όμως είναι πνευματικές, συν τω χρόνω, περιέρχονται σε πλήρη βλακοκρατία.

Κατόπιν όλων τούτων επόμενο είναι ότι οι λεγεώνες των βλακών ωθούνται και υφίστανται ακατανίκητη έλξη από τις παντός είδους αγελαίες, αντιατομιστικές και ομαδιστικές οργανώσεις και θεωρίες, καθώς επίσης και από πάσης φύσεως παρεμβατισμό ή διευθυνομένη οικονομία. Έτσι εξηγείται και η ατελείωτη επιλογή βλακών στα ομαδικά συστήματα, η οποία με την βοήθεια μιας πολιτικής βίας κατοχυρώνεται και σαν πολιτικό και κοινωνικό καθεστώς. Η ελευθερία της σκέψης (χρήσιμη μόνον σε εκείνους που διαθέτουν σκέψη) είναι για τους βλάκες ιδιαίτερα αντιπαθητική, διότι ασκούμενη από άλλους στρέφεται εναντίον τους, εναντίον των συμφερόντων τους και εναντίον των εξουσιαστικών θέσεων τις οποίες κατέχουν.

Με βάση τα παραπάνω είναι εύκολο να ερμηνευτεί και η ακατανίκητη τάση των βλακών προς πάσης φύσεως αγελαίες εμφανίσεις, κοσμικές συγκεντρώσεις, προβολή από τα Μ.Μ.Ε, διακρίσεις, τίτλους, «διπλώματα» και κάθε είδους «παράσημα». Και εδώ προκύπτει ένα μεγάλο ερώτημα: Από πού κι’ ως πού είναι δεδομένη η δυνατότητα της βλακικής αγέλης να δράσει με τρόπο αποτελεσματικό; Αυτό συμβαίνει κατά πρώτον διότι ωρισμένοι βλάκες κατέχουν θέσεις υποδεέστερες μεν, αλλά εντελώς «μοιραίες» στον κοινωνικό οργανισμό, ο οποίος στην πράξη βασίζεται στις κατώτερες του βαθμίδες. Στην πράξη, τα πρόσωπα των ανωτέρων βαθμίδων  εξαρτώνται από τα κατώτερα και μερικές φορές μάλιστα αυτή η εξάρτηση παίρνει μορφές καθαρά εκβιαστικές. Για παράδειγμα, ένας υπάλληλος μπορεί να προωθήσει ή να ενταφιάσει μία υπόθεση σε μία υπηρεσία ή να καλύψει έναν εγγληματία σε μία αστυνομική αρχή, σε περίπτωση που τα κατώτερα πρόσωπα της ιεραρχίας είναι αλληλέγγυα προς αυτόν. Κατά δεύτερον οι «κλίκες» μπορούν να προωθήσουν τα μέλη τους σε ανώτερες βαθμίδες και να αναδείξουν τον εαυτόν τους, παρακωλύοντας αντίθετες ενέργειες υπερκειμένων παραγόντων για την προώθηση προσώπων αξίων και ικανών. Έτσι, τα δεδομένα της βλακοκρατείας κλιμακώνονται και η καταστάσεις διαιωνίζονται. Ενός βλακός ερχομένου, μύριοι έπονται. Διότι ένας βλάξ, εφόσον ανέλθει, θα προωθήσει πρόσωπα μόνον κατώτερα από τον εαυτόν του.

Οι βλάκες ταξινομούνται σε τρείς μεγάλες υποομάδες ή παραλλαγές. Η πρώτη παραλλαγήπεριλαμβάνει βλάκες και ανίκανους οι οποίοι ανέρχονται και επικρατούν ατομικά και καταλαμβάνουν θέσεις στις οποίες η ανεπάρκεια τους είναι τουλάχιστον ανεκτή αν όχι και πλεονεκτική. Πολλές φορές οι άνθρωποι αυτοί καταλαμβάνουν αξιώματα με τα οποία ουδέποτε θα καταδεχόταν να ασχοληθεί ένας σοβαρά απασχολούμενος άνθρωπος. Άλλοτε όμως μπορεί να γίνουν ακόμη και σοβαροί παράγοντες μίας κυβέρνησης ή ακόμη και πρόεδροι μίας Δημοκρατίας. Και βέβαια όλα τα αξιώματα διανθίζονται με διακρίσεις, παράσημα, δεξιώσεις κ.ο.κ. Για μία τέτοιου είδους άνοδο απαιτούνται ειδικά προσόντα: Πρώτον παντελής έλλειψη προσωπικότητας. Αυτή εκδηλώνεται με μόνιμη απουσία γνώμης πάνω στο οποιοδήποτε ζήτημα, με το φόβο της σύγκρουσης και της διαφωνίας, καθώς επίσης και με μία ολιγόλογη ανιαρότητα, η οποία μπορεί να εκληφθεί και σαν βαθύνοια ή σοβαρότητα, στην πραγματικότητα όμως οφείλεται απλά και μόνον στην απόλυτη έλλειψη πνεύματος. Με λίγα λόγια αυτού του τύπου οι βλάκες είναισοβαροφανείς και διακρίνονται σε δύο υποομάδες: Αυτούς που «ψωνίζουν», δηλαδή αγοράζουν αλλά δεν πουλάνε, και αυτούς που «σνομπάρουν».

Αυτοί που «ψωνίζουν» έχουν έκδηλη στο πρόσωπο την βλακώδη πονηρία. Η εξυπνάδα ενός τέτοιου βλάκα συνίσταται στην πεποίθηση της ικανότητας του να κρύβει με μεγάλη επιμέλεια την ίδια του την εξυπνάδα. Έτσι λοιπόν αποφεύγει να μιλάει και περιορίζεται να ακούει τα λεγόμενα των άλλων, τα οποία μάλιστα συνοδεύει και με ένα εξυπνώδες ηλίθιο μειδίαμα. Αποφεύγει να απαντά, διότι βεβαίως δεν είναι «κουτός» για να εκτεθεί. Κατ’ αρχήν θεωρεί τον κάθε άνθρωπο εχθρό, ο οποίος καραδοκεί να του αρπάξει, με σκοπό να τον εκθέσει, όποια τυχόν εκδήλωση του ξεφύγει κατά λάθος. Γι’ αυτό και ένας τέτοιος τύπος είναι όλη την ώρα ιδιαίτερα προσεκτικός. Τον καθένα που εκφράζεται με γνώμες και απόψεις τον θεωρεί αναμφισβήτητα βλάκα, ενώ ο ίδιος φροντίζει να κρύβει με επιμέλεια την ευφυϊα του πίσω από ένα συγκαταβατικό μειδίαμα. Για τους διανοούμενους, και ιδίως για αυτούς που αγωνίζονται, τρέφει απέραντη περιφρόνηση και τους αντιμετωπίζει με συγκρατημένη αυτοπεποίθηση, συγκατάβαση και μετριόφρονα υπεροχή.

Αυτοί που «σνομπάρουν» αποτελούν μία πραγματική κοινωνική μάστιγα. Αυτοί, ως επί το πλείστον, μιλούν πολύ και περιπλέκουν με υπέρμετρο στόμφο πράγματα μικρά, προφανή και αυτονόητα που τα παρουσιάζουν για μεγάλα, δυσνόητα και σπουδαία. Διανθίζουν μάλιστα και το πομπώδες ύφος τους με μία στάση προστατευτική, η οποία ζητά να κατακτήσει την συμπάθεια του κόσμου, ενώ στην πραγματικότητα μοναδικό σκοπό έχει να υποτιμήσει τους άλλους.

Στη δεύτερη παραλλαγή εντάσσονται οι λεγόμενες χρυσές μετριότητες, οι οποίες μέσα σε μία στοιχειώδη εξυπνάδα αποφασίζουν να υποδυθούν ότι είναι βλάκες, να κάνουν δηλαδή την «πάπια», όπως λέει και ο λαός. Είναι δηλαδή κάποιοι στοιχειωδώς ευφυιείς οι οποίοι υποκρίνονται, διότι, ζώντας ανάμεσα σε τελείως βλάκες, ξέρουν ότι, αν η στοιχειώδης ευφυία τους αποκαλυφθεί, η παρουσία τους κινδυνεύει να γίνει ασύμφορα προκλητική. Αυτός ο ρόλος βέβαια είναι ιδιαίτερα δύσκολος. Πρώτα πρώτα, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να κρύψει κανείς την οποιανδήποτε πνευματική ή ψυχική ζωή του και τις αναπόφευκτες αντανακλάσεις της όποιας εσωτερικότητας στην εξωτερική του εμφάνιση. Έτσι η παρουσία ενός στοιχειωδώς ευφυιούς, που δεν διαθέτει και ιδιαίτερο υποκριτικό ταλέντο και προσπαθεί να κάνει την «πάπια», εκπέμπει μία αύρα ανθρώπου σε κατάσταση άμυνας ή φυγής και στη χειρότερη περίπτωση ζώου σε κατάσταση πανικού. Τα αλληλοσυγκρουόμενα συναισθήματα της απέχθειας και του φόβου για τους απέναντι, της αποφασιστικότητας να ξεπεράσει τον εαυτό του αλλά και της αυτοαπόρριψης για τον συμβιβασμό που κάνει, προδίδουν την επί της ουσίας αδυναμία του να συναγωνιστεί τους «άλλους». Άλλωστε, οι άλλοι, ως γνήσιοι βλάκες, δηλαδή φτωχοί στο πνεύμα και επίπεδοι στο συναίσθημα, διαθέτουν τέτοιο ένστικτο καχυποψίας, εξ αιτίας του οποίου η κάθε προσπάθεια του στοιχειωδώς ευφυϊούς για να υποκριθεί ματαιώνεται και η κάθε πραγματική του ειλικρίνεια εκλαμβάνεται σαν υποκρισία.

Ο βλάκας έχει την ένστικτη καχυποψία τόσο ανεπτυγμένη, ώστε αδυνατεί να αναγνωρίσει και να εννοήσει συλλογισμούς και ευφυϊείς υπολογισμούς  που βασίζονται στην διάννοια. Για τον βλάκα ο μηχανισμός της διάννοιας είναι ξένος και νοητικά απροσπέλαστος. Απέναντι στη σκέψη των άλλων αισθάνεται άοπλος και ανυπεράσπιστος. Έτσι, μία μόνον άμυνα διαθέτει, όπως ακριβώς ένα άγριο ζώο ή ένας πρωτόγονος άνθρωπος:  Την ένστικτη καχυποψία. Η καχυποψία και η απότοκος αυτής πονηρία λειτουργούν τελικά αντίθετα από την διάννοια και κόντρα σε αυτήν, παρά το γεγονός ότι, εξελικτικά, η διάννοια δεν είναι κάτι το οποίο αναπτύσσεται αντίθετα ή ανεξάρτητα από το ένστικτο, αλλά αποτελεί εμπλουτισμό του ενστίκτου με λογικά μέσα. Πονηρία είναι η ενεργητική όψη και το δεύτερο στάδιο της καχυποψίας, η πονηρία δηλαδή συνεπάγεται δράση. Δράση όμως κατά κύριον λόγο αμυντική, η οποία προϋποθέτει ένα ζώο πνευματικά αμήχανο και ενστικτωδώς πανικόβλητο. Ως εκ τούτου δε, και εξαιρετικά επικίνδυνο. Η βλακώδης ποιότητα συλλογισμών και συμπερασμάτων προάγει την παθητική άμυνα που λέγεται καχυποψία σε ενεργητική άμυνα και δράση εναντίον «υπόπτων»… Εκτός αυτού, βλακώδεις συλλογισμοί και συμπεράσματα έρχονται να τεθούν σε πρακτική εφαρμογή και να δραστηριοποιήσουν μεθόδους ανάλογης πνευματικής υποστάθμης, όπως κολακεία, ψεύδος, ραδιουργία, κλάψα και επαιτεία, προσφορά υπηρεσιών με ανήθικο περιεχόμενο, χαφιεδισμό, χειροφιλήματα, εκφωνήσεις λόγων, συρραφή κολακευτικών στίχων και ό,τι άλλο θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, ανάλογα με την περίσταση. Αυτή η τελευταία θετική και προσοδοφόρα χρησιμοποίηση της πονηρίας ονομάζεται επιτηδειότης. Και εδώ συμβαίνει και πραγματοποιείται το εξής καταπληκτικό: Η ευτέλεια και η διανοητική κατωτερότητα των κολακευομένων προσδίδει μεγάλη δύναμη στα βλακώδη μέσα, τόσο μεγάλη ώστε οι βλάκες, με την λεγόμενη επιτηδειότητά τους, καταφέρνουν τελικά και πετυχαίνουν τον σκοπό τους, προωθούνται και επικρατούν.

Εδώ βεβαίως τίθεται ένα πάρα πολύ μεγάλο ερώτημα: Ποιά υποκατηγορία βλακών είναι η πλέον επικίνδυνη για την κοινωνία, αυτή που διαπράττει όλα όσα αναφέραμε παραπάνω ή εκείνη που θεωρεί ως ευφυείς όλους αυτούς τους επιτήδειους βλάκες; Με άλλα λόγια ποιός είναι περισσότερο βλάξ, ο κολακεύων ή ο κολακευόμενος; Όπως όμως και να έχει το ζήτημα, βέβαιον είναι ότι όλα τα μέσα της λεγόμενης επιτηδειότητας είναι εντελώς άσχετα με την ευφυϊα και ότι κανένας πραγματικά ευφυής δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη να τα χρησιμοποιήσει από την στιγμή που η ευφυϊα αναμφισβήτητα δίνει στον κατέχοντα την δυνατότητα να πολεμήσει και να επικρατήσει με την αξία του. Ότι τα μέσα τα οποία χρησιμοποιούν οι επιτήδειοι είναι ευκολώτερα δεν αμφισβητείται. Ότι ο κολακευόμενος, εάν πιστέψει στην ειλικρίνεια του επιτηδείου είναι βλάξ, επίσης δεν αμφισβητείται. Είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί ότι, εαν ο κολακευόμενος είναι βλάξ, βλάξ θα είναι και αναγκαστικά και αυτός ο οποίος τον πείθει; Αλλοίμονο… Κανένας ευφυής δεν έχει μέχρι τώρα κατορθώσει να πείσει έναν βλάκα και καμία συνεννόηση δεν έχει επιτευχθεί μεταξύ ετερογενών εγκεφάλων. Δύο κεφαλές, για να συνεννοηθούν, πρέπει να είναι ή εξ ίσου κενές ή εξ ίσου πλήρεις. Κλασσική είναι η αποτυχία των ευφυών οι οποίοι κατά καιρούς αποπειράθηκαν να εισέλθουν στον ψυχοδιανοητικό κόσμο των βλακών. Και αλλοίμονο… Εάν οι βλάκες τυχαίνει κάποτε να είναι και ισχυροί εξουσιαστές των υψηλών αξιωμάτων, τραγική είναι η μοίρα των αποτυχόντων ευφυών. Τόσο τραγική μέχρι του σημείου να οδηγηθούν αυτοί οι άτυχοι στην απελπισία και καμιά φορά και στον τερματισμό της σταδιοδρομίας τους ή ακόμα και της ζωής τους. Αντιθέτως, ούτε ένα νέφος δεν διατάραξε ποτέ την σύμπνοια μεταξύ των ομοειδών εκείνων βλακών οι οποίοι θεωρούν τους ατυχήσαντες αυτούς ευφυείς αναμφισβητήτως βλάκες.

Η τρίτη παραλλαγή αποτελεί μία προχωρημένη μορφή της προηγουμένης. Εδώ εντάσσονται κάποιοι βλάκες-απατεώνες, συνοδευόμενοι μάλιστα από μία ακόμη βλακώδη υποομάδα, τους βλάκες-θαυμαστές των απατεώνων. Οι πρώτοι δεν διστάζουν να διακηρύττουν με κομψότητα, βάσει κάποιου λεγόμενου ωφελιμισμού, ότι η τιμιότητα είναι βλακεία. Όμως, αν ένας βλάκας καταφεύγει στην επιτηδειότητα λόγω των πενιχρών πνευματικών του μέσων, εξ αιτίας της ίδιας πενίας και έλλειψης θα καταφύγει και στην απάτη. Ως γνωστόν, απάτη είναι είτε η παρουσίαση ψευδών πραγμάτων ως αληθών, είτε και η απλή αποσιώπηση της αλήθειας. Από έναν τέτοιον ορισμό προκύπτει η επικρατέστερη άποψη των συνηθισμένων ανθρώπων ότι η απάτη επιτυγχάνει αφ ενός μεν λόγω της ευφυϊας του απατεώνα, αφ ετέρου δε λόγω της ευπιστίας του θύματος. Όμως, ο καθένας, ακόμη και ένας βλάκας, μπορεί να παρουσιάσει ψεύτικα πράγματα ως αληθινά. Η απάτη είναι ο διανοητικά ευκολώτερος δρόμος, γι’ αυτό και καταφεύγει σε αυτήν ο στερημένος από άποψη ευφυϊας. Αντιθέτως τα έντιμα μέσα είναι δυσκολώτερα, διότι προϋποθέτουν διανοητική ενέργεια και πραγματική ατομική αξία. Παρόλα ταύτα, μεταξύ των θαυμαστών των απατεώνων είναι ευρύτατα διαδεδομένη η αντίληψη ότι ένας απατεώνας όχι μόνον αποκλείεται να είναι βλάκας, αλλά οπωσδήποτε είναι ευφυής. Αυτή η αντίληψη προέρχεται από την «θεωρία» των βλακών περί της ευπιστίας. Πράγματι, είναι αλήθεια ότι ο βλακωδέστερος των βλακών θα μπορούσε να εξαπατήσει έναν Κάντ ή έναν Μπετόβεν. Κι’ αυτό διότι η ευπιστία, θεωρώντας εκ των προτέρων τα άλλα άτομα ως έντιμα και συνεπώς ευφυή, είναι το μεγαλύτερο τεκμήριο πνευματικής ανάπτυξης και πολιτισμού. Όμως οι βλάκες είναι εθισμένοι να «σκέπτονται» όχι με τον νοητικό μηχανισμό, τον οποίον άλλωστε δεν διαθέτουν, αλλά με χονδροειδείς και μόνον εξωτερικές εντυπώσεις. Δεν ερευνούν τις αιτιοκρατικές σχέσεις, αλλά εντυπωσιάζονται από το μεμονωμένο γεγονός μιας επιτυχημένης απάτης, και από ένα τέτοιο γεγονός συνάγεται με συνοπτικές διαδικασίες αφ ενός μεν η βλακεία του θύματος, αφ ετέρου δε η ευφυϊα του απατεώνος.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΒΛΑΚΩΝ

Eύκολα μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι η παραγωγή βλακών δεν είναι ταξική. Η φύση δεν έδωσε σε μία ωρισμένη κοινωνική τάξη το επίζηλο αυτό προνόμιο. Καμία κοινωνική τάξη δεν στερήθηκε τους βλάκες και τον ιδιαίτερο κοινωνικό τους ρόλο. Η βλακεία δεν έχει ταξική πατρίδα. Ψυχολογικές είναι οι διαφορές που δημιουργούν τις ποικιλίες και τις παραλλαγές μεταξύ των βλακών που ανήκουν σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις και η εκάστοτε ανώτερη τάξη φαίνεται ότι έχει προικιστεί πλουσιοπάροχα με τους πλέον διασκεδαστικούς από τους τύπους αυτούς. Ο βλάκας της ανώτερης τάξης, με την φυσική ατροφία στον βουλητικό του κόσμο και χωρίς καμία δικιά του πνευματικότητα, λαμβάνει πολύ σοβαρά υπ’ όψιν του την ατελείωτη σειρά από τα «πρέπει» και τις απαγορεύσεις που του επιβάλλει η ευπρεπής του οικογένεια. Έτσι, μέσα στον ταξικό του κύκλο κερδίζει τον τίτλο του «καλού παιδιού», ενώ στην αντικειμενική διάλεκτο θα μπορούσε να αποκληθεί με επιείκεια «ευπρεπής» ή «καθώς πρέπει βλάξ». Αντίθετα, ένα παιδί του λαού ονομάζεται σε αντίστοιχη περίπτωση, κατά κυριολεξία και χωρίς επιείκεια, πολύ απλά και πολύ λαϊκά και εντελώς απερίφραστα «κόπανος». Και στα πλαίσια της κατώτερης κοινωνικής τάξης τα πράγματα είναι για τον βλάκα πάρα πολύ πιο δύσκολα. Ένας βλάκας ανώτερης κοινωνικής τάξης απολαμβάνει στην μαθητική του ηλικία όλη την μορφωτική αγωγή και περιποίηση, που τον κάνουν να παραμένει ψυχολογικά αμείωτος. Αυτό όμως σε πρεσβύτερη ηλικία επαυξάνει την γελοία του αυτοπεποίθηση, του δίνει την δυνατότητα να φτάσει ανενόχλητος σε υψηλά κοινωνικά αξιώματα και η ατομική του ύπαρξη, ως μη ώφειλε, είναι γνωστή στην κοινωνία. Αντίθετα ένας βλάκας-παιδί του λαού χειραγωγείται πολύ σκληρά, τόσο από τους γονείς του, όσο και από τους δασκάλους του και τους συμμαθητές του στο σχολείο. Και αυτή η σκληρότητα μπορεί να τον φτάσει μέχρι την πλήρη ψυχολογική εξουθένωση με την υποτίμηση, τους προπηλακισμούς, τις φάρσες, τις ύβρεις και τις βιαιοπραγίες. Μετά από όλα αυτά βέβαια ο βλάξ των λαϊκών τάξεων είναι πάρα πολύ δύσκολο να ανέλθει στην κοινωνική κλίμακα, γι’ αυτό και, σε σύγκριση με τον γεμάτο αυτοπεποίθηση και έπαρση βλάκα των ανωτέρων τάξεων, είναι πολύ λιγώτερο γελοίος, συμπαθέστερος, σεμνότερος, εν πολλοίς άγνωστος και βεβαίως ακινδυνώτερος. Όπως και να έχουν τα πράγματα όμως, το πνευματικό προλεταριάτο πάσης ταξικής καταγωγής είναι ένα και ενιαίο.

ΤΕΛΙΚΑ ΜΗΠΩΣ Η ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΒΛΑΚΕΙΑ;

Μετά από όλη αυτήν την θεώρηση των πραγμάτων, ένα μεγάλο ζήτημα που προκύπτει είναι η σχέση μεταξύ του βλάκα και του επιτήδειου ή και του απατεώνα. Με άλλα λόγια, η σχέση ανάμεσα στην τιμιότητα και την βλακεία ή ανάμεσα στην ανηθικότητα και την ευφυϊα. Οι περισσότεροι συνηθισμένοι άνθρωποι θεωρούν τον επιτήδειο και τον απατεώνα ενδεχομένως ανήθικους, τους κατατάσσουν όμως αναμφισβήτητα μεταξύ των ευφυϊών. Οι περισσότεροι συνηθισμένοι άνθρωποι διαχωρίζουν την ανηθικότητα από την βλακεία και το ήθος από την ευφυϊα. Όμως συμβαίνει εντελώς το αντίθετο: Ο επιτήδειος και ο απατεών είναι απλά και μόνον υποδιαιρέσεις του βλακός. Και ιδού πώς: Κανένας άξιος άνθρωπος δεν έχει ανάγκη την επιτηδειότητα και την απάτη για να προωθηθεί και να επικρατήσει. Κανένας άνθρωπος με πραγματική αξία δεν έχει ανάγκη να γίνει επιτήδειος ή απατεών. Η πονηρία αποτελεί φυσική ιδιότητα των βλακών και αναπτύσσεται σαν η μόνη εφικτή άμυνα, στην οποία η φυσική ατροφία του νοητικού μηχανισμού των βλακών επιτρέπει να αναπτυχθεί. Από αυτήν και μόνον την διαπίστωση προκύπτει ότι μόνον ένας άνθρωπος πνευματικά ανάπηρος έχει ανάγκη την επιτηδειότητα και την απάτη για να προωθηθεί και να επικρατήσει. Απόλυτη συνέπεια τηςπνευματικής αναπηρίας ενός βλάκα είναι άλλωστε όχι μόνον η αγελαία του τάση, όχι μόνον ηπροώθησή του, πλάτη με πλάτη, με την λεγεώνα των ομοίων του, αλλά και η έλλειψη αντίθετης γνώμης, η αποφυγή κάθε σύγκρουσης και κάθε μάχης, και η προσφυγή, αντί όλων αυτών, στα ευτελέστερα και ευκολώτερα μέσα της κολακείας, των  εκδουλεύσεων,τηςεπιτηδειότητας και της απάτης. Εξ’ ού και έπεται το ακλόνητο τούτο δόγμα: Η ανηθικότητα αποτελεί αποκλειστικό προϊόν βλακείας.

Συγγραφέας: Ευάγγελος Λεμπέσης
 
Περίληψη και διασκευή στην καθομιλουμένη: Filikaki

εικόνα άρθρου  Το Παρατηρητήριο

Πηγή:

http://www.24grammata.com/wp-content/uploads/2011/11/Lebessis-24grammata.com_.pdf

Σχετικοί σύνδεσμοι:

http://www.24grammata.com/?p=21555 

http://www.greekalert.com/2011/09/blog-post_8487.html

http://politiko-kafeneio.gr/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=1808

–  scribd.com/doc

– biblionet.gr 

– http://www.bestprice.gr/author/28048/lempeshs-efaggelos 

– Οι νόμοι της ηλιθιότητας και οι νόμοι του συμφέροντος

  Αφιέρωμα στον Ευάγγελο Λεμπέση: http://www.newsociology.gr/teyxh/pdfs/28.pdf

To πρωτότυπο άρθρο βρίσκεται στην διεύθυνση: goo.gl/ULr3cIcontent_copy

How to Recover Between Intervals


Speedy interval sessions require rest between repetitions–and especially when you’re pushing your limits, the natural instinct may be to stop and put your hands on your knees while you catch your breath. But experience teaches us a counterintuitive lesson: Gentle jogging during those precious snippets of recovery sometimes makes it easier to run fast on the next rep. That’s because jogging keeps more blood flowing through your legs, clearing away the metabolic waste products that build up during hard running and contribute to muscle fatigue.

This doesn’t mean jogging is always best. Standing or walking allows your muscles’ supply of phosphocreatine–the energy that fuels short bursts of intense effort–to recharge most effectively. Make your choice depending on what you hope to accomplish during the session.

When to jog: British researchers recently tracked the lactate levels of cyclists during “active” and “passive” interval recovery. (While lactate is no longer thought to cause muscle fatigue, it rises and falls in sync with properties that do.) Active recovery–the equivalent of jogging–caused lactate to drop after about 90 seconds; for shorter recoveries, the active recovery offered no advantage.

Jogging is best between reps of VO2 max workouts, which involve repetitions lasting three to five minutes. Workouts like 4 × 1200 meters at 5-K pace with 3:00 to 4:00 rest will leave you heavy-legged after each rep, and jogging easily will flush your legs out to get ready for the next one.

When to walk: Given that lactate clearance is enhanced only after about 90 seconds, it’s tempting to walk during all shorter recoveries. This would be right if the goal were to run the workout as fast as possible, but the real goal is to run faster in races. Jogging short recoveries ramps up the aerobic demands of the workout, so it’s the right call sometimes (see “Seasonal Variety,” right).

The best time to walk recoveries is when you’re doing short intervals to work on your top speed, in which case starting with full phosphocreatine stores gives you an edge. For a workout like 6 × 200 meters with 2:00 rest, walk the whole recovery.

When to push it: Walking and jogging aren’t the only options. Marathoners and half-marathoners can try intervals just faster than threshold pace (between half-marathon and 10-K pace), alternating with recoveries slightly slower than threshold. These “float” recoveries teach your body to quickly move lactate out of the muscles and into the bloodstream, where it can be reused as fuel.

Try 4 × 5:00 at 10 seconds per mile faster than half-marathon pace, recovering with 5:00 at 10 to 15 seconds slower than marathon pace. Do this during a marathon buildup, and as you get fitter, speed up the recovery to marathon pace.

Source: http://www.runnersworld.com/workouts/how-to-recover-between-intervals?cid=soc_runnersworld_TWITTER_Runner%E2%80%99s%20World__Fitness

Software Programming Languages for Education


Software programming languages for education range from drag and drop graphical software like Scratch to Small Basic and Python. This page lists programming software geared towards students as young as kindergarten (Turtle Art) on up. Many are visual programming environments where kids can combine blocks to create software. Others, like Codea, allow you to actually code, in that case with Lua. Still other languages, like Code Spell, Run Marco!, The Foos, and World of Codecraft, teach programming skills while kids are engaged in an online game.

The main difference between “block” languages and “real” languages? Block languages let kids create things without having to learn syntax and other details. They can graduate to languages with syntax more easily when they understand basic programming concepts.

Also note these languages work for parents who want to learn and play with their kids, as well as kids who want to learn at their own speed.

Alice

Alice teaches programming concepts as kids create animated movies with its friendly interface and storytelling.
http://www.alice.org

All Can Code (Run Marco!)

Teaches programming in a fun adventure game. An original story with beautiful artwork, designed for 6 to 12 y.o. kids by a team of experts in computer programming, game design, and teaching technology in schools. Translated into 13 languages. Works on tablet, phone, web.
http://www.allcancode.com/
http://marco.allcancode.com/
https://itunes.apple.com/us/app/run-marco!/id919554969
https://play.google.com/store/apps/details?id=com.allcancode.runmarco

App Inventor

This software programming language for education to build Android applications with a drag and drop visual environment.
http://www.appinventor.org/

Beta the Robot

http://www.betathegame.com/

Blockly

http://code.google.com/p/blockly/

CargoBot

Made with the Codea iPad application, a game to teach programming concepts.
http://twolivesleft.com/CargoBot/
https://itunes.apple.com/us/app/cargo-bot/id519690804?ls=1&mt=8

Codea (iPad)

http://twolivesleft.com/Codea/
https://itunes.apple.com/us/app/codea/id439571171?mt=8

Code Combat

http://codecombat.com/

Codeletics NEW

http://www.codeletics.com/
http://www.codeletics.com/resources/teachersguide.pdf

Code with Bolt

Bolt is a complete language that runs entirely (and safely) in the browser. It’s a language explicitly designed for kids, and comes with worked examples that map to the UK curriculum for KS 2/3 and beyond.
http://www.codewithbolt.com/

Daisy the Dinosaur

An iPad app from the people who bring you Hopscotch.
https://itunes.apple.com/us/app/daisy-the-dinosaur/id490514278

Erase All Kittens (E.A.K.)

An amusing story makes it easy for kids to learn about HTML and the coding process.
http://www.eraseallkittens.com

Gamemaker Studio

Requires a little more effort but this is a more professional game development system.
https://www.yoyogames.com/studio

GameStar Mechanic

Teaches computer science concepts around coding.
http://gamestarmechanic.com/

Hakitsu Elite

This iPad application teaches JavaScript through a robot game.
http://kuatostudios.com/games/hakitzu/
https://itunes.apple.com/app/id599976903?mt=8

Hopscotch (iPad)

http://www.gethopscotch.com/
https://itunes.apple.com/us/app/hopscotch-hd/id617098629?mt=8

Kodable

An educational iPad game providing a kid friendly introduction to programming concepts and problem solving to kids 5 and up.
http://www.surfscore.com/

Kodu

From Microsoft, this visual programming language works on the PC and XBox.
http://research.microsoft.com/en-us/projects/kodu/

LearnToMod NEW

http://www.learntomod.com/

Light Bot

Light-bot is an engaging puzzle game that lets players gain a practical understanding of basic control-flow concepts like procedures, loops, and conditionals, just by guiding a robot with commands to light up tiles and solve levels.
http://light-bot.com/

LOGO

From 1960s, a language geared towards children and serious adult computing. Ideas are incorporated into Scratch, Move the Turtle, and other languages.
http://el.media.mit.edu/logo-foundation/products/software.html

MinecraftEdu

A small team of educators and programmers in the US and Finland make it easy for kids to build and learn with Minecraft.
http://minecraftedu.com/

Move the Turtle

This iPad application teaches programming concepts and coding in a highly visual way.
http://movetheturtle.com/
https://itunes.apple.com/us/app/move-turtle.-programming-for/id509013878?ls=1&mt=8

Pocket Code

Create your own games, apps, and music videos with this Android app.
https://pocketcode.org/
https://play.google.com/store/apps/details?id=org.catrobat.catroid

Project Spark!

On Microsoft Windows and XBox, kids can play and create using tools provided by Project Spark. Active community and lots of guides and tutorials.
http://www.projectspark.com
https://www.youtube.com/watch?v=fIJKBHhdifE#t=18

RAPTOR

RAPTOR is a flowchart-based programming environment, designed specifically to help students visualize their algorithms.
http://raptor.martincarlisle.com/

Robo Logic

This iPad application uses blocks coded with logic to let kids control a robot.
http://www.digitalsirup.com/apps/app_robologic.html
https://itunes.apple.com/app/robo-logic/id300025550?mt=8

RoboMind

Kids learn logic, computer science, and robotics by building a robot.
http://www.robomind.net

Ruby for Kids

http://www.ruby4kids.com/ruby4kids

Scratch

http://scratch.mit.edu/
http://en.wikipedia.org/wiki/Scratch_%28programming_language%29

Small Basic

From Microsoft, a cut down version of Basic to teach programming to kids and adults. Includes lots of tutorials. For Windows computers.
http://smallbasic.com/
http://visualstudiomagazine.com/articles/2011/12/01/get-em-while-theyre-young.aspx

Snap

A port of Scratch, from the University of California at Berkeley.
http://snap.berkeley.edu/snapsource/snap.html

Spherly

Programming language for Sphero robots, which are also fun.
http://outreach.cs.ua.edu/spherly/

Stencyl

Uses a visual programming language to create cross-platform applications for almost any platform. Stencyl software works on Mac, Windows, and Ubuntu/Linux.
http://stencyl.com/

The Foos

Kids can play and have fun while learning the basics of coding plus problem solving, critical thinking, and other skills.
http://thefoos.com/
http://thefoos.com/play/
https://itunes.apple.com/us/app/foos-code-for-hour-edition/id923441570?mt=8&uo=4
https://play.google.com/store/apps/details?id=org.codespark.thefoos
http://www.amazon.com/gp/product/B00P8G5DDU/ref=mas_pm_the_foos_code_hour

Try Ruby

http://www.tryruby.org

Toon Talk

http://www.toontalk.com/

TouchDevelop

Microsoft’s really easy to learn and use software for teaching kids how to program and create software. Great for hackathons and coding in large groups.
https://www.touchdevelop.com/

Turtle Art

Geared towards the wee ones, little kids, who can create really neat artwork and other fun stuff.
http://turtleart.org/

Turtle Academy

http://www.turtleacademy.com/

Tynker

This software programming language for education is a hosted drag and drop programming tailored towards classroom teaching of programming and computer science. Also have an iPad version of their curriculum.
http://www.tynker.com/
https://itunes.apple.com/us/app/tynker-learn-programming-visual/id805869467

WaterBear

Waterbear is a toolkit for making programming more accessible and fun.
http://waterbearlang.com/

World of Codecraft

Coming soon, Wired did a piece on this project from North Carolina State University in Raleigh.
http://www.wired.com/wiredenterprise/2013/07/programming-game-engagement/

Top image nicked from Hopscotch website.

Source: https://www.kidscodecs.com/resources/programming/education/

AdaLovelaceDay in search of the extended learning body


Most of the people who are passionate about computing know Ada Lovelace. Born 200 years ago (1815) her family background provided a mix of poetry (father) and mathematics (mother). An interesting mix, and I feel a necessary mix for great achievers. Being able to feel the dream-state of creativity, allows a different interpretation of the material, realistic world. I truly believe that there is no great invention without great creative vision, and to me Ada Lovelace had both traits which resulted in a magnificent addition to history, even today. There is a lovely FindingAda blog which celebrates the achievements of women in STEM. And today I loved reading the 40 years in tech FutureLearn blogpost by Shirley Williams.

Ada extending the machine

Going against the odds is not an easy thing. Anyone who is slightly different understands the impact of not being part of the norm. Ada must have known and felt it herself. Nevertheless, she had one big advantage, her interests paralleling passion that she could find close by, she had access to an incredibly professional learning network (admittedly, that would have been a very physical, face-to-face network at the time). It was Ada herself who described her scientific thoughts as ‘poetical science’. But what did she do? Ada managed to translate the operations of a machine, the Analytical Engine. She literally translated the Italian description of the analytical engine, but added her own notes to it: “Sketch of the Analytical Engine, with notes fromthe translator“. These notes are the blueprint of computer programming, and moved the machine beyond its mere materialistic capacity, towards a new use. It is this that has fascinated me about Ada (and more people with similar poetic scientific passion).

Within this day and age STEM (science, technology, engineering and maths) is of course still very important (history tends to have waves of interest, so STEM is bound to become less important in future historical era’s). And I love the fact that STEM is stimulated from a gender perspective. But it does make me think about what I feel we are missing, when thinking about Ada Lovelace?

The dysfunctional extended learning body

The best action movies are those where the actor/actress has to come up with new solutions ad hoc. A bit of MacGyver or the A-team… but with more women as heroes. This is what seems to be missing with a lot of algorithms. This: what if we hit a brick wall? Where do we turn next…. That is what I would love to see: more algorithms that can multi-iterate solutions.  The reason why is because of the current dysfunctional learning body I have to live with in my digital world. I would love to see my digital, extended body to be equipped with a more solid network of solutions, allowing me to stay ‘in the flow’ when I am learning. I am looking for the new Ada that solves STEM affordances, translates them ready for use in our extended, learning body.

No matter what I do, I always seem to hit the brick wall of affordances multiple times. Even the more mature technologies can cut me off unexpectedly. Three days ago I was typing along, coding various data sets using DeDoose cloud software to code qualitative data.

Suddenly I felt like my arms dropped off. Physically they did not really disappear, but it felt that way. I was using the internet, wanting to search for something and … the connection broke. I felt like being at a library and suddenly losing the ability to use my arms. I know the library has the books I need (the internets), I even remember what isle to go to (structured search engines)… but I cannot reach them myself. So I did the only thing I could do… stare and hope for my digital arms to reappear again. I had similar experiences when exploring mobile learning, or using mobiles for learning, in the past. Or building mobile apps to be able to connect with digital, cloud-or-file-based content.

Of course coping with an extended, digital body means that multiple factors need to be part of any problem-solving algorithm: time management, what we mean with ‘flow of learning’, what provides the best possible experience of ‘learning flow’ (is it rather staying connected (for instance having an offline library that can step in with some bits when internet fails) or is it working with some sort of latency which can bridge failures in connectivity? Or anything that we can come up with.).

What affordances do we feel as useful? The first PDA was build based on real life experiences of its inventor walking around with a log. Affordances are in many cases ‘that what we find logical, or natural’, but it could be that what we find natural is not natural at all, simply something that works best given its realistic boundaries. What feels natural is not always transparent.

What would Ada do?

What kind of notes would Ada Lovelace add to a description of the extended learning body that we know have? Using social media, multiple (mobile) devices, connecting with people, learning in both formal and informal ways, moving towards an unknown professional future….? What would she come up with? Where does it leave me? How much of an Ada would I like to be (given my own personal boundaries and passions)… Where do we all see each other?

Source: http://goo.gl/v2Vn7u

The Forgotten Female Programmers Who Created Modern Tech


Jean Jennings (left) and Frances Bilas set up the ENIAC in 1946. Bilas is arranging the program settings on the Master Programmer. (Courtesy of University of Pennsylvania)
Jean Jennings (left) and Frances Bilas set up the ENIAC in 1946. Bilas is arranging the program settings on the Master Programmer. (Courtesy of University of Pennsylvania)

If your image of a computer programmer is a young man, there’s a good reason: It’s true. Recently, many big tech companies revealed how few of their female employees worked in programming and technical jobs. Google had some of the highest rates: 17 percent of its technical staff is female.

It wasn’t always this way. Decades ago, it was women who pioneered computer programming — but too often, that’s a part of history that even the smartest people don’t know.

I took a trip to ground zero for today’s computer revolution, Stanford University, and randomly asked over a dozen students if they knew who were the first computer programmers. Almost none knew.

“I’m in computer science,” says a slightly embarrassed Stephanie Pham. “This is so sad.”

A few students, like Cheng Dao Fan, get close. “It’s a woman, probably,” she says searching her mind for a name. “It’s not necessarily [an] electronic computer. I think it’s more like a mechanic computer.”

She’s thinking of Ada Lovelace, also known as the Countess of Lovelace, born in 1815. Walter Isaacson begins his new book, The Innovators: How a Group of Hackers, Geniuses and Geeks Created the Digital Revolution, with her story.

Augusta Ada, Countess of Lovelace, was the daughter of poet Lord Byron. The computer language ADA was named after her in recognition of her pioneering work with Charles Babbagge. (Hulton Archive/Getty Images)
Augusta Ada, Countess of Lovelace, was the daughter of poet Lord Byron. The computer language ADA was named after her in recognition of her pioneering work with Charles Babbagge. (Hulton Archive/Getty Images)

“Ada Lovelace is Lord Byron’s child, and her mother, Lady Byron, did not want her to turn out to be like her father, a romantic poet,” says Isaacson. So Lady Byron “had her tutored almost exclusively in mathematics as if that were an antidote to being poetic.”

Lovelace saw the poetry in math. At 17, she went to a London salon and met Charles Babbage. He showed her plans for a machine that he believed would be able to do complex mathematical calculations. He asked Lovelace to write about his work for a scholarly journal. In her article, Lovelace expresses a vision for his machine that goes beyond calculations.

She envisioned that “a computer can do anything that can be noted logically,” explains Isaacson. “Words, pictures and music, not just numbers. She understands how you take an instruction set and load it into the machine, and she even does an example, which is programming Bernoulli numbers, an incredibly complicated sequence of numbers.”

Babbage’s machine was never built. But his designs and Lovelace’s notes were read by people building the first computer a century later.

The women who would program one of the world’s earliest electronic computers, however, knew nothing of Lovelace and Babbage.

As part of the oral history project of the Computer History Museum, Jean Jennings Bartik recalled how she got the job working on that computer. She was doing calculations on rocket and canon trajectories by hand in 1945. A job opened to work on a new machine.

“This announcement came around that they were looking for operators of a new machine they were building called the ENIAC,” recalls Bartik. “Of course, I had no idea what it was, but I knew it wasn’t doing hand calculation.”

Bartik was one of six female mathematicians who created programs for one of the world’s first fully electronic general-purpose computers. Isaacson says the men didn’t think it was an important job.

“Men were interested in building, the hardware,” says Isaacson, “doing the circuits, figuring out the machinery. And women were very good mathematicians back then.”

Isaacson says in the 1930s female math majors were fairly common — though mostly they went off to teach. But during World War II, these skilled women signed up to help with the war effort.

Bartik told a live audience at the Computer History Museum in 2008that the job lacked prestige. The ENIAC wasn’t working the day before its first demo. Bartik’s team worked late into the night and got it working.

“They all went out to dinner at the announcement,” she says. “We weren’t invited and there we were. People never recognized, they never acted as though we knew what we were doing. I mean, we were in a lot of pictures.”

Grace Hopper originated electronic computer automatic programming for the Remington Rand Division of Sperry Rand Corp. (AP)
Grace Hopper originated electronic computer automatic programming for the Remington Rand Division of Sperry Rand Corp. (AP)

At the time, though, media outlets didn’t name the women in the pictures. After the war, Bartik and her team went on to work on the UNIVAC, one of the first major commercial computers.

The women joined up with Grace Hopper, a tenured math professor who joined the Navy Reserve during the war. Walter Isaacson says Hopper had a breakthrough. She found a way to program computers using words rather than numbers — most notably a program language called COBOL.

“You would be using a programming language that would allow you almost to just give it instructions, almost in regular English, and it would compile it for whatever hardware it happened to be,” explains Isaacson. “So that made programming more important than the hardware, ’cause you could use it on any piece of hardware.”

Hopper retired from the Navy Reserve as a rear admiral. An act of Congress allowed her to stay past mandatory retirement age. She did become something of a public figure and even appeared on the David Letterman show in 1986. Letterman asks her, “You’re known as the Queen of Software. Is that right?”

“More or less,” says the 79-year-old Hopper.

But it was also just about this time that the number of women majoring in computer science began to drop, from close to 40 percent to around 17 percent now. There are a lot of theories about why this is so. It was around this time that Steve Jobs and Bill Gates were appearing in the media; personal computers were taking off.

Computer science degrees got more popular, and boys who had been tinkering with computer hardware at home looked like better candidates to computer science departments than girls who liked math, says Janet Abbate, a professor at Virginia Tech who has studied this topic.

“It’s kind of the classic thing,” she says. “You pick people who look like what you think a computer person is, which is probably a teenage boy that was in the computer club in high school.”

For decades the women who pioneered the computer revolution were often overlooked, but not in Isaacson’s book about the history of the digital revolution.

“When they have been written out of the history, you don’t have great role models,” says Isaacson. “But when you learn about the women who programmed ENIAC or Grace Hopper or Ada Lovelace … it happened to my daughter. She read about all these people when she was in high school, and she became a math and computer science geek.”

Lovelace, the mathematician, died when she was 36. The women who worked on the ENIAC have all passed away, as has Grace Hopper. But every time you write on a computer, play a music file or add up a number with your phone’s calculator, you are using tools that might not exist without the work of these women.

Isaacson’s book reminds us of that fact. And perhaps knowing that history will show a new generation of women that programming is for girls.

Copyright 2014 NPR. To see more, visit http://www.npr.org/.
Source: http://ww2.kqed.org/mindshift/2014/10/06/the-forgotten-female-programmers-who-created-modern-tech/

The History Of Blended Learning


The History Of Blended Learning

The Blended Learning History

In order to create a successful blended learning strategy, it’s wise to learn as much as possible about its key ideas and values. To understand these, however, you must first know how it all got started and the historical highlights that shaped its core principles along the way. So, let’s hop into the miniature time machines in our minds and travel back to the beginning of blended learning.

  • 1840’s: First Distance Course.
    Sir Isaac Pitman launches the first distance education course. Though there were other variations on the concept prior to Pitman’s, his was to resemble distance learning as we know it today. His course centered on shorthand. Pitman sent shorthand texts to his students via mailed postcards and they were required to send them back to be graded and corrected. Even though computers and mobile devices weren’t involved, and wouldn’t even be invented for roughly a century, effective feedback and assessments were still an integral part of the process.
  • 1960’s & 1970’s: Mainframe Computer-Based Training.
    Modern computer-based training can be traced back to the mini-computer and mainframe training of the 60’s and 70’s. It was the first time that training could be deployed to countless workers within an organization without having to rely on printed materials and face-to-face instruction. Employees could simply login to their character-based terminals to access the information. One of the most notable systems was Plato, which was developed by Control Data and the University of Illinois back in 1963. In fact, Plato is still around today.
  • 1970’s to 1980’s: TV-Based Technology to Support Live Training.
    At this stage in the blended learning timeline, companies began using video networks to train their employees. The instructor no longer had to be physically on-site in order to onboard new hires or broaden the skill sets of existing staff members. This made the training experience more interactive and engaging. Learners were able to communicate with their peers, watch the instructor on TV, and even address any questions or concerns sending them by mail. Think of it as the predecessor towebinars and video conferencing. One of the most successful satellite-based training case studies is the Stanford University Interactive TV network. Stanford devoted resources to their video network in the 70’s and 80’s so that professors could hold classes in multiple locations throughout SF at once, and it is still running to this day. Instead of having to send assignments to the professor by mail or courier, learners can now submit their work for review online.
  • 1980’s & 1990’s: CD-ROM Training and Rise of LMS.
    As technology evolved, so did blended training strategies and applications. Schools and organizations began using CD-ROMs to deliver more interactive learning experiences, such as those that features video and sound. This delivery format could hold larger quantities of information, which made them ideally suited for distance learning. For the first time in eLearning history, computer-based courses were now able to offer a rich and comprehensive learning experience. In some cases, it even took the place of face-to-face instruction. This is also when the first learning management systems (LMS) were introduced, though they didn’t offer the same functionality as the solutions available today. Organizations wanted to be able to track learner progress and improve online training courses, and these systems helped to monitor eLearning course completion, enrollment data, and user performance within the CD-ROM network.
  • 1998: First Generation of Web-Based Instruction.
    Blended learning, and eLearning as a whole, has seen rapid change in the past two decades, beginning in 1998 with the first generation of web-based instruction. Computers were no longer just for organizations and the wealthy few, but for the masses. More and more households began purchasing personal computers for their families to enjoy, while companies made PCs readily available for every employee. Then computers started to offer greater interactivity. Graphics, sound, and video became more immersive, while browsers increased connection speeds and gave virtually everyone access to internet learning resources.  Rather than having to distribute CD-ROMs to learners, organizations could simply upload material, eLearning assessments, and assignments via the web, and learners could access them with a click of a mouse button. At first, many CD-ROM developers tried to simply publish their eLearning courses to the internet without making any modifications. However, they quickly learned that their existing online content, such as large video files that took minutes to download, would need to be finely tuned to meet the needs of web-based learners.
  • 2000 until today: Blended Learning Integration.
    We currently find ourselves in an exciting time for blended learning. Technology is rapidly changing and an increasing number of organizations and private learning institutions are beginning to see the benefits of ablended learning approach. From interactive scenarios in the classroom to webinars and online tutorials, learners now have a wide range of tech tools and applications at their disposal. Companies have the opportunity to train their employees anywhere at any time, while online learners can participate in online communities and interactive eLearning courses from anywhere in the world. Gradually, the union between face-to-face instruction and technology-based learning is producing new and creative ways to enrich the educational experience and make learning fun, exciting, and even more beneficial.

Blended learning has a proven track record of bringing traditional classrooms into the tech-friendly 21st century. Now that you know the history of blended learning, why not use it to transform your curriculum into an interactive and engaging learning experience.

Source: http://elearningindustry.com/online-learning-teaching-teachers-critical-students-success

40 maps that explain the internet


The internet increasingly pervades our lives, delivering information to us no matter where we are. It takes a complex system of cables, servers, towers, and other infrastructure, developed over decades, to allow us to stay in touch with our friends and family so effortlessly. Here are 40 maps that will help you better understand the internet — where it came from, how it works, and how it’s used by people around the world.

How the internet was created

Before the internet, there was the ARPANET
ARPANET, the precursor to the modern internet, was an academic research project funded by the Advanced Research Projects Agency, a branch of the military known for funding ambitious research projects without immediate commercial or military applications. Initially, the network only connected the University of Utah with three research centers in California. ARPANET was a test of a then-novel technology called packet-switching, which breaks data into small “packets” so they can be transmitted efficiently across the network. It also had a more practical goal: allowing more efficient use of expensive computing resources. Computer scientists sometimes used ARPA money to buy computers, and the agency hoped that ARPANET would allow universities to share these expensive resources more efficiently. One of the first ARPANET applications was Telnet, which allowed a researcher at one ARPANET site to log into a computer at another site.

Read more at: http://www.vox.com/a/internet-maps#list-2